9 Ocak 2017 Pazartesi

Akela'nın Çocuklar İle Maceraları 3

Merhabaa.. Blogum da 2017'yi bir hafta geç açıyorum. Bunun sebebi tabi ki -her zaman ki gibi- yoğunluk. Ve birde üstüne eklenen hastalıklar.. Bugün, en son 3 Ekim de yazmış olduğum serimin devamını yazayım istiyorum. Hem uzun zaman oldu hemde merak eden dostlarım olduğunu biliyorum. Ayrıca teşekkür de edeyim. O  zamandan beri çok şey değişti hayatımda. İlgilendiğim çocuk sayısı arttı mesela, şalterimin sık sık kısa devre yaptığı dönemler yaşadım. Bazende sinirimden kendimi kapattığım.. "Sakinliği ve huzuru bulmayı" kendine hayat felsefesi edinmiş benim gibi birisi için bu işi yapmak gerçekten başka bir delilik, yürek istiyor. Ama şöyle de güzel bir yönü oldu ki.. Bilmiyordum. Çocuklara bu kadar iyi bakabileceğimi bilmiyordum.. Hatta annem ve babam bana hep aynı konuda takılırdı. Babam: "Vallahi bu kız çocuk filan bakamaz ne yapsak, biz ilerisi için plan filan yapmayalım" der, annemde "Hiiç kusura bakmasın yok öyle bir dünya" derdi. Tabi ben sonra gıcık bir bakış atar "10 kaplan gücü" ile üstlerine atlardım. Aile bağıma hayranım evet. Ama şimdi durum öyle mi? "Getirin oradan 3 5 çocuk benim kızım" bakar modundalar. Ve tabi ki bu yine beni kızdırmak için. Çünkü her akşam yemekte bütün gün yaşananları anlatarak delirtiyorum onları efenim. Can'ımlar ya.. Bir şeyde diyemiyorlar. Aile olmak bunu gerektirir. 


Çocuklar ile beraber olmanın güzel yanları çok fazla. Huzur, mutluluk, tatlı bir telaş ve size verdikleri saf sevgileri. Ama birde kişiye olumsuz yan etkileri var ki.. Benim için listenin başında yorgunluk var. Ciddi anlamda çok yorucu..Daha önce fiziksel yorgunluk yapacak işlerde çalışmıştım ama bu kadar yorulduğumu hiç hatırlamıyorum. Özellikle sırt ve diz ağrısı çok fazla.. Tüm gün kucağıma atlamaları ve onlar ile konuşmak için eğilmem sonucu.. Birde sürekli hastalanıyor oluşum.. Çocuklardan birisi hasta olsa bile ertesi gün bende hastayım. 6 ayda hastalandığım kadar ömrümde hasta olmadım. Sağlam bir bünyem var ama.. Her pazartesi iyileşiyor her perşembe şifayı kapmış oluyorum. O yüzden hafta sonu planlarım hep iptal.. Dönemi gelse de hastalıklardan korunmak için aşı filan olsam derdindeyim. Bakalım ponçik bünyem ne kadar daha dayanacak bu duruma.. Benden bu kadar şimdi bizim ufaklıklara geçeyim kısa kısa..


2014 ile başlayayım söze.. Kendisi ile olan derin bağımız koptu. Ama tüm öğretmenleri ve arkadaşları ile.. Büyümesinin ve "yetiştirilmesinin" verdiği etki ile..  O masum, sadece sevgi bekleyen çocuk şimdi dil çıkartıyor, vuruyor ve ergen havasına büründü. Bunun sebebini annesine bağlıyoruz. Şimdi burada deşemeyeceğim ama.. Annesi size öğretmeni değil hizmetçisi gibi davranırsa.. Çocukta bir yerden sonra kendini prenses zannetmeye başlıyor. Neyse bu konuyu kapatıyorum. Ama hala çok severiz 2014'ü, candır. Sadece o bizi görmüyor..

Adaşım ise tekrarlanan salgın hastalıklar sebebi ile okula ara vermek zorunda kaldı 1 2 ay.. Bir ara bana olan fazla bağlılığı azalmıştı.Yani şöyle diyeyim artık tuvalete başka bir öğretmeni ile gidebiliyordu. Ama sonra yine aynı derinlikte bağlandı. Bu durum benim için çok fazla zorluk çıkartıyordu çünkü sadece 1 çocukla ilgilenmiyorum. Ufaklık da hep benimle olmak isteyince.. Diğer çocukları yanımda görünce ağlamaya başlıyordu. "O benim öyyetmenim, bıyaaak" demeler.. Şuanda evinde dinleniyor ve iyileşiyor. İyileşsin ve dönsün istiyorum. Özlüyorum. 


Emirden bahsedeyim. Kendisinin dili baya baya açıldı. Hala beni deli gibi güldürüyor. Öyle can alıcı yerlerde yapıştırıyor ki cümlelerini ben iptal. Bütün ev halkı ona hayran. Gün içerisinde telefonumu sadece onu çekebilmek için alıyorum elime. Çizgi film karakteri diyorum zaten ona. Birde ismimle seslenip "hocam"diyor. "Akela hocam" diye yorumlayabiliriz bunu. Diğer öğretmenine sadece ismini söylüyor bana "Akela hocam". Hatırlatma kendisi 3 yaşında. Aklıma düştü de.. Gidip mıncırayım yanaklarını yarın. Tuvalet seanslarımız bitti artık. "Emir'in çişi gelmiş" deyip kaçıyor hemen. Bende peşinden koştur koştur. Tabi o anda kucağımda bebek yoksa.. Evet, yanlış okumadınız bebek. Bildiğiniz bebek. 1.5 yaşında olanlardan..

Tam tarihini hatırlayamıyorum ama sanırım 2 3 ay oldu. İlk görüşmeye geldiği günü hatırlıyorum da. Durumun ciddiyetini anlayamadan sevmiştim sadece. Sonra ne mi oldu? Şuanda 3 tane 1.5 yaşında bebeğe bakıyorum. Bu konuda yaşadığım ekşınları da diğer bölüme saklayayım. Fazla sıkmamak adına kısa tuttum, dilerim keyif ile okumuşsunuzdur. Diğer bölümü yazmak için bu kadar beklemeyeceğim. 

Çokça sevgiler. 

14 yorum:

  1. Bence de bekleme. Güzel şeyler okuyup gülmeyi özlemişim :)))

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ben bu yorumdan aldığım mutluluk ile ilk fırsatta yazarım o zaman :))

      Sil
  2. ayyyyy ama iyisin di miiiii ciciş :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. İyiyim can'ım Deep, ayy çok özlemişimmm :)

      Sil
  3. Haklı nedenler varmış yazmaya ara vermede,bundan sonrası için kapatırsınız o arayı inşallah :) fırsat olursa tabi..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. İlk zamanlarımda sık sık yazarken şimdi yakaladığım küçük anlarda yazabiliyorum sadece.. Ama umarım kapatabilirim. Çok teşekkür ederim yorumunuz için :)

      Sil
  4. Çok zor iş çocuklarla ilgilenmek ancak çok keyifli anlatmışsınız... Sevgiler...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Kesinlikle çok zor.. Ama keyifli bulmanıza çok sevindim teşekkür ederim :)
      Sevgiler..

      Sil
  5. Merhaba :)) Blogunuzu yaklaşık bir hafta önce keşfettim ve bayıldım! Çok güzel yazılarınız var,okurken çok eğleniyorum.Yazılarınızı okuyunca benimde öğretmen olasım geldi,ama biliyorum,çocukları her ne kadar sevsem de kızdım mı patlatırım bir tane sonra olan bana olur :D

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Merhaba canım, bu tatlı yorumlarında beni çok mutlu ediyor ve gülümsetiyor bilmeni isterim :)) İşte kızmak kısmı biraz sıkıntılı.. O yüzden her durumda sakin kalabilmek ve sinirlendiğin anlarda bile düşünmeyi elden bırakmamak gerek.. Tabi insan bazı durumlarda kontrolden çıkabiliyor o ayrı.. Dayanamayacağına inandığın an o ortamdan kaçacaksın, en azından ben öyle yapıyorum. :D

      Sil
  6. Akela hocam , hahaha çok tatlılar ya , nerden öğrenmiş acaba hoca mı :D birde çocukların yaşları hızla düşüyor mu ne , sana kolaylıklar ve sabır diliyorum :D

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sanırım onu benden öğrendi. Bazı durumlarda isim yerine hocamlı konuşmak zorunda kalıyorum arkadaşlarla.. Emir'i de biliyorsun kapıyor hemen :D Çok teşekkür ediyorum ve aynen öyle, yaşları hızla düşüyor benim yorgunluğum hızla artıyor :D

      Sil
  7. Güzel Akela'mmm en sevdiğim yazılarından maceralar :)) Bazen günlük hayatımda karşılaştığım çocukları görünce anlattıkların geliyor aklıma :)) Çok çook kolaylıklar diliyorum sana bitanemm <3 :))

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Macera yazılarıma ağırlık vereceğim gibi bakalım hatun, tabi çocuklardan fırsat kalırsa :) Çok teşekkür ederim bu aralar çok ihtiyacım var güzel dileklere :)) Öpüyorum çok ❤

      Sil

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...